Spis treści
Przyszły "De Grasse" na próbach morskich
Czwarty uderzeniowy okręt podwodny z napędem jądrowym (fr. sous-marin nucléaire d'attaque) typu Suffren "De Grasse" – 24 lutego 2026 roku – po raz pierwszy wyszedł z Cherbourga, rozpoczynając tzw. Alpha Trials (fr. essais à la mer). Poprzedziły je prace wykończeniowe, kompleksowe testy przy nabrzeżu od chwili wodowania w maju 2025 roku oraz pierwsze uruchomienie (pierwsza dywergencja) reaktora jądrowego 12 grudnia 2025 roku.
Francuska Dyrekcja Generalna ds. Uzbrojenia (DGA), we współpracy z CEA, Marine Nationale oraz konsorcjum Naval Group–TechnicAtome, prowadzi obecnie próby w Kanale La Manche i na Atlantyku, weryfikując stopniowo wszystkie parametry techniczne i operacyjne jednostki przed planowanym przekazaniem marynarce wojennej w 2026 roku. Okręt pozostaje formalnie własnością przemysłu do chwili przyjęcia do służby, choć dowodzenie i eksploatację jądrowej siłowni w trakcie prób zapewniają już francuscy marynarze.
Przyszły "De Grasse" jest czwartym z sześciu zamówionych Suffrenów – po "Suffren", "Duguay‑Trouin" i "Tourville", które zostały kolejno wcielone do linii w latach 2022, 2024 i 2025. Ostatnie dwie jednostki pozostają w budowie. W porównaniu z trzema pierwszymi okrętami, przyszły "De Grasse" otrzymał zmodernizowaną wersję systemu walki SYCOBS oraz nową generację systemu walki elektronicznej.
Parametry techniczne i uzbrojenie
Typ Suffren posiada wyporność ok. 4700 ton na powierzchni i ponad 5100–5200 ton w zanurzeniu, długość ok. 99 m, średnicę 8,8 m i napęd hybrydowy oparty na ciśnieniowym reaktorze wodnym pochodnym rozwiązań z SSBN typu Triomphant i lotniskowca "Charles de Gaulle". Osiągi – prędkość powyżej 23–25 węzłów w zanurzeniu, bardzo wysoka autonomiczność (ponad 270 dni dostępności rocznie, do 70 dób ciągłego patrolu ograniczanego zapasem żywności niźli paliwa) – czynią je narzędziem długotrwałego, dyskretnego działania w strefach interesów Paryża.
Uzbrojenie obejmuje ciężkie torpedy F21, modernizowane przeciwokrętowe pociski SM39 Exocet oraz morskie pociski manewrujące MdCN/NCM, dające możliwość precyzyjnego rażenia celów lądowych na setki kilometrów w głąb terytorium przeciwnika. Okręty dysponują także infrastrukturą do dyskretnego użycia jednostek specjalnych – w tym możliwością stosowania zewnętrznego modułu typu Dry Deck Shelter i pojazdów dla płetwonurków – co wpisuje się w rosnącą rolę operacji przydennych.
Miejsce programu "Barracuda" w strategii morskiej Francji
Program Barracuda (obejmujący budowę nowej generacji uderzeniowych okrętów podwodnych) ma zastąpić jednostki typu Rubis z lat 80., zapewniając Francji utrzymanie pozycji jednego z nielicznych państw zdolnych do budowy i eksploatacji nowoczesnych uderzeniowych okrętów jądrowych. Żywotność serii przekraczająca 30 lat oznacza, że typ Suffren będzie trzonem sił podwodnych co najmniej do ok. 2060 roku, stanowiąc „system uzbrojenia stulecia” w wymiarze podwodnym.
W dokumentach strategicznych Paryża – od Przeglądu Strategicznego 2022/2025 po koncepcje sektorowe – podkreśla się ciągłość między odstraszaniem nuklearnym, ochroną kluczowych platform (m.in. lotniskowca), osłoną szlaków morskich i dyskretnym rozpoznaniem.
Francuski Narodowy Przegląd Strategiczny z 2025 roku akcentuje ponadto „rewolucję europejską” w dziedzinie obrony, w której Paryż chce odgrywać rolę państwa ramowego – zarówno w strukturach NATO, jak i w UE. Utrzymanie pełnego spektrum zdolności morskich, w tym posiadanie SSN z pociskami manewrującymi, wzmacnia wiarygodność Francji jako europejskiego dostarczyciela bezpieczeństwa na Bałtyku, Atlantyku i na podejściach do Arktyki, a zarazem jako jednego z kluczowych morskich filarów europejskiej części Sojuszu.
Polecany artykuł:
Arktyka, Atlantyk i Indo‑Pacyfik: globalny teatr działań
Francuska strategia obronna dla Arktyki (przygotowana przez Dyrekcję Generalną ds. Stosunków Międzynarodowych i Strategii) z 2025 roku, określa region jako obszar o rosnącym znaczeniu, gdzie nakładają się skutki zmian klimatu, otwieranie nowych szlaków, rywalizacja o surowce i konkurencja mocarstw przyspieszająca modernizację infrastruktury i zdolności wojskowych. Paryż wskazuje trzy główne cele: utrzymanie stabilności z sojusznikami, zapewnienie swobody działania (handlowej i wojskowej) w przestrzeniach wspólnych oraz rozwój zdolności do operowania „do, w i z Arktyki”. Uderzeniowe okręty jądrowe typu Suffren, dzięki zasięgowi, skrytości i odporności na warunki środowiskowe, są jednym z kluczowych narzędzi – od dyskretnej obecności i rozpoznania w rejonie GIUK i Morza Norweskiego po wsparcie operacji na północnej flance NATO.
Strategia zakłada wzmocnienie interoperacyjności w Arktyce w ramach NATO, podkreślając, że siedem z ośmiu państw Rady Arktycznej należy do Sojuszu, a wejście Szwecji i Finlandii zwiększa znaczenie północnego teatru i rolę francuskich SSN w odstraszaniu. Równolegle strategia Indo‑Pacyfiku przypomina, że Francja jako mocarstwo zamorskie z rozległymi strefami ekonomicznymi musi chronić żeglugę, łańcuchy dostaw oraz terytoria i partnerów na spornych akwenach. Typ Suffren, dzięki zasięgowi, autonomiczności i uzbrojeniu dalekiego zasięgu, łączy wymiar euroatlantycki i indo‑pacyficzny – może rotacyjnie działać w Zatoce Perskiej, na Oceanie Indyjskim i zachodnim Pacyfiku, pozostając oparty o porty w Heksagonie.
Wejście „De Grasse” w próby morskie potwierdza, że program Barracuda realizowany jest zgodnie z harmonogramem ustawy planowania wojskowego 2024–2030, która zakłada odnowę całego komponentu SSN do końca dekady. Daje to Francji możliwość jednoczesnego utrzymywania okrętu przy grupie lotniskowcowej, obecności na akwenach Arktyki i na Atlantyku Północnym oraz rotacyjnego zaangażowania w Indo‑Pacyfiku, sygnalizując europejskim sojusznikom – w tym państwom nordyckim – długofalowe zobowiązanie Paryża do bezpieczeństwa północnej flanki i szlaków arktyczno‑atlantyckich.
