Podczas piątkowej konferencji prasowej szef MON przekazał, że polską przestrzeń powietrzną naruszyły trzy obiekty i spadły w różnych lokalizacjach. Mowa tu o miejscowość Mołodycz, położonej w powiecie jarosławskim, Rudnik nad Sanem, znajdujący się w powiecie niżańskim, a także Nowy Lipowiec, usytuowany w powiecie biłgorajskim.
Podczas swojego wystąpienia szef MON przedstawił również wstępne ustalenia dotyczące charakteru znalezionych obiektów. W przypadku Nowego Lipowca, Władysław Kosiniak-Kamysz jednoznacznie stwierdził, bazując na dostępnych informacjach: „W tym ostatnim przypadku już najwięcej możemy powiedzieć, że to była rakieta Ch-101, która naruszyła polską przestrzeń powietrzną i jest zlokalizowana w tym miejscu.”
Najprawdopodobniej był to pocisk należący do Rosjan. Nie jest to pierwsza tego typu sytuacja. 30 lipca br. w polskiej przestrzeni powietrznej wykryto niezidentyfikowany obiekt, który po krótkim czasie zanikł z radarów i ostatecznie spadł w okolicach miejscowości Tarnawa-Kolonia w województwie lubelskim. Późniejsze ustalenia wykazały, że był to właśnie rosyjski pocisk manewrujący Ch-101.
Ch-101: Charakterystyka i zastosowanie
Głównymi nosicielami pocisków manewrujących Ch-101, zaprojektowanych z myślą o pokonywaniu zaawansowanych systemów obrony powietrznej NATO oraz prowadzeniu uderzeń strategicznych bez wchodzenia w przestrzeń powietrzną przeciwnika, są strategiczne bombowce dalekiego zasięgu Tu-95MS oraz Tu-160. Samoloty należące do rosyjskiego lotnictwa dalekiego zasięgu - Tu-95 może pokonać ponad 12 tysięcy kilometrów bez tankowania, a Tu-160 nawet 14 tysięcy, pozwalają na przeprowadzanie ataków rakietowych z własnej przestrzeni powietrznej bez konieczności wchodzenia w przestrzeń przeciwnika.
Konstrukcja pocisku zakłada zastosowanie technologii obniżonej wykrywalności (stealth), dzięki czemu trudniej go namierzyć i zneutralizować. Ch-101 to konwencjonalna wersja uzbrojenia, ale jej bliźniacza odmiana – Ch-102 – może być wyposażona w głowicę jądrową. Zasięg Ch-101 szacowany jest na ok. 4 500 do 5 500 kilometrów, choć niektóre źródła sugerują, że może on przekraczać nawet 5 800 kilometrów w wersji zoptymalizowanej. Pocisk przenosi głowicę o masie do 400 kilogramów i może być naprowadzany z wykorzystaniem systemu GLONASS oraz zaawansowanej nawigacji inercyjnej, co zapewnia mu wysoką celność – szacowaną na ok. 10 metrów CEP (Circular Error Probable).
Ch-101 były wielokrotnie używane przez Rosję w konflikcie z Ukrainą, szczególnie podczas zmasowanych ataków rakietowych wymierzonych w infrastrukturę krytyczną – elektrownie, węzły kolejowe, magazyny paliw czy obiekty przemysłu zbrojeniowego. Dzięki dużemu zasięgowi i precyzji pocisków Rosjanie są w stanie prowadzić działania daleko poza linią frontu, paraliżując logistykę i przemysł wojenny Ukrainy. Zgodnie z analizami ekspertów, Ch-101 wykorzystywane są również do „przeciążenia” ukraińskiej obrony powietrznej – w tym celu odpalane są w licznych salwach, często w towarzystwie innych typów uzbrojenia, takich jak rakiety balistyczne Iskander-M czy drony kamikadze typu Shahed.