13 października 2026 roku w stolicy Łotwy, Rydze, doszło do podpisania dokumentu, który nadaje nowy wymiar polsko-łotewskiej współpracy w dziedzinie obronności. Ze strony polskiej porozumienie sygnował sekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, Cezary Tomczyk, a ze strony łotewskiej jego odpowiednik, Rolands Heniņš, dyrektor ds. polityki w Ministerstwie Obrony i zastępca sekretarza stanu. Jego celem jest stworzenie solidnych ram dla kompleksowej wymiany informacji oraz koordynacji działań w obszarze cyberbezpieczeństwa.
"Szybsza wymiana informacji, wcześniejsze wykrywanie zagrożeń, skoordynowane reagowanie na incydenty, a także wspólne szkolenia, ćwiczenia i projekty badawcze – to konkretne efekty naszego porozumienia" – przekazał wiceminister Tomczyk tuż po podpisaniu umowy na platformie X. Podkreślił on, że jest to zwieńczenie wielomiesięcznych negocjacji, które budują na już istniejących fundamentach współpracy.
Kluczowe obszary współpracy zdefiniowane w porozumieniu obejmują:
- Proaktywne wykrywanie zagrożeń i podatności w systemach teleinformatycznych.
- Systematyczną wymianę wiedzy eksperckiej i danych analitycznych dotyczących nowych wektorów ataków.
- Rozwój wspólnych zdolności operacyjnych i analitycznych w celu skuteczniejszego zwalczania cyberataków.
- Wzmocnienie kanałów bezpiecznej komunikacji między resortami obrony obu krajów.
Dzięki tym zapisom Polska i Łotwa będą mogły nie tylko szybciej reagować na incydenty, ale również wspólnie pracować nad prewencją i budowaniem długofalowej odporności.
Nowy rozdział w partnerstwie – co zakłada porozumienie?
Porozumienie kładzie szczególny nacisk na zagrożenia hybrydowe, które wymagają skoordynowanego podejścia cywilno-wojskowego. Działania dezinformacyjne, ataki na infrastrukturę krytyczną czy operacje wpływu prowadzone w sieci to wyzwania, z którymi mierzą się dziś wszystkie państwa NATO. Współpraca polsko-łotewska ma na celu stworzenie zintegrowanego systemu wczesnego ostrzegania i reagowania na tego typu działania. Dzięki szybszej wymianie informacji o zaobserwowanych anomaliach czy kampaniach dezinformacyjnych, oba kraje będą w stanie skuteczniej neutralizować ich skutki i chronić swoje społeczeństwa oraz instytucje państwowe.
Porozumienie to nie tylko dokumentacja zasad, ale przede wszystkim fundament dla praktycznych działań. W jego ramach planowana jest realizacja wspólnych szkoleń, ćwiczeń i projektów badawczo-rozwojowych. Tego typu inicjatywy są kluczowe dla testowania procedur, budowania interoperacyjności oraz podnoszenia kompetencji personelu odpowiedzialnego za cyberobronę. Wspólne manewry w cyberprzestrzeni pozwolą na symulowanie realnych scenariuszy ataków i wypracowywanie najskuteczniejszych metod obrony. To także doskonała okazja do wymiany doświadczeń i dobrych praktyk, co bezpośrednio przełoży się na wzmocnienie narodowych zdolności obu państw.
