- Po upadku ZSRR legendarny Kałasznikow musiał ewoluować, by sprostać nowym wyzwaniom globalnego rynku broni strzeleckiej.
- Tak narodziła się seria AK-100, która połączyła kultową niezawodność z nowoczesnymi materiałami i wszechstronnymi kalibrami eksportowymi.
- Sprawdź, jak te karabinki zrewolucjonizowały dominację rosyjskiej broni na świecie i które kraje dziś na nie stawiają.
Tak powstały automaty Kałasznikowa
Oryginalny koncept, przypisywany Michaiłowi Kałasznikowowi, zakładał stworzenie broni, która będzie lekka, dysponowała dużą siłą ognia, a przy tym będzie łatwa w obsłudze i dostosowana do wymogów masowej produkcji.
Automaty Kałasznikowa przeszły znaczącą modernizację w latach 70., gdy Związek Radziecki przeszedł na małokalibrową amunicję 5,45 mm × 39. Zaowocowało to wprowadzeniem do uzbrojenia modelu AK-74. Według producenta, nowa broń była bardzo podobna do AKM, co ułatwiło szybkie uruchomienie produkcji seryjnej. Oznaczało to zachowanie filozofii Kałasznikowa, ale z nową amunicją, inną balistyką i mniejszym odrzutem.
Po rozpadzie Związku Radzieckiego rosyjskie zakłady zbrojeniowe walczyły o utrzymanie pozycji na globalnym rynku broni strzeleckiej. Zachodnia konkurencja wprowadzała nowe modele i ulepszenia więc również rosyjski karabinek musiał być oferowany w nowych odmianach.
AK-100, czyli karabinki oparte na modelu AK-74M
Tak właśnie narodziła się seria AK-100, czyli karabinki oparte na modelu AK-74M. Ten ostatni to późna, zmodernizowana odmiana radzieckiego karabinka do naboju 5,45 mm × 39. Producent wprost przedstawia AK-101 jako wersję rosyjskiego standardowego AK-74M przeznaczoną na rynek zagraniczny i dostosowaną do naboju 5,56 mm × 45 NATO. Podobny charakter ma AK-102, czyli skrócona odmiana AK-101 w tym samym kalibrze. Z kolei AK-103 i AK-104 wykorzystują nabój 7,62 mm × 39, a AK-105 pozostaje przy amunicji 5,45 mm × 39. Kalashnikov Group opisuje AK-104 jako krótszą wersję AK-103, a AK-105 jako krótką wersję AK-74M.
Najbardziej znanym przedstawicielem serii pozostaje AK-103. To karabinek zasilany nabojem 7,62 mm × 39, czyli amunicją kojarzoną z wcześniejszym AKM. Ta broń występuje w odmianie podstawowej z ogniem pojedynczym i ciągłym, w wersji samopowtarzalnej AK-103-1 oraz w wariancie AK-103-2 z trybem 3-strzałowej serii. Masa bez magazynka wynosi 3,6 kg, lufa ma 415 mm, a długość broni to 943 mm z kolbą rozłożoną i 705 mm po jej złożeniu. Dane producenta potwierdzają podstawowe parametry AK-103: kaliber 7,62 mm, lufę 415 mm i masę 3,6 kg.
Polecany artykuł:
AK-100 - charakterystyka
Charakterystyczną cechą AK-100 jest zachowanie koncepcji i ergonomii Kałasznikowa przy równoczesnym wykorzystaniu lepszych materiałów i usprawnieniu produkcji. Producent podkreśla w opisach modeli AK-102, AK-103 i AK-104 klasyczny układ AK, niezawodność w trudnych warunkach oraz łatwość użycia przez strzelców o różnym poziomie wyszkolenia. W praktyce oznaczało to zachowanie komory zamkowej, układu gazowego, bazującego na tłoku o długim skoku, zamka i ogólnej ergonomii znanej z wcześniejszych odmian, ale z polimerową kolbą składaną na bok, polimerowym łożem, nowymi magazynkami i boczną szyną montażową pod optykę.
Rodzina AK-100 była też odpowiedzią na różne potrzeby eksportowe. AK-101 i AK-102 dawały odbiorcom przywiązanym do systemu Kałasznikowa możliwość używania zachodniego naboju 5,56 mm × 45 NATO. Natomiast AK-103 i AK-104 pozostawały przy popularnym i szeroko dostępnym naboju 7,62 mm × 39, cenionym zwłaszcza tam, gdzie wcześniej eksploatowano AK, AKM lub ich lokalne odmiany. AK-105, w kalibrze 5,45 mm × 39, pełnił rolę krótszego karabinka w standardzie rosyjskim. Według danych producenta krótkie odmiany AK-102, AK-104 i AK-105 mają lufy długości 314 mm, 30-nabojowe magazynki i masę około 3,2 kg.
AK-103 trafił nie tylko do rosyjskich sił zbrojnych
AK-103 trafił nie tylko do rosyjskich sił zbrojnych (choć w ograniczonej liczbie), ale także do odbiorców zagranicznych. Pośród użytkowników AK-103 można wymienić Arabię Saudyjską, Wenezuelę, Indie, Namibię, Mali, Urugwaj oraz libijskich milicjantów.
Poprawki wprowadzone do serii AK-100 przeszły do kolejnych generacji. Przykładem mogą być indyjskie AK-203, gdzie w uproszczonej wersji tej broni zastosowano pełną polimerową kolbę składaną na lewą stronę, znaną z karabinków serii AK-100. AK-203 jest już formalnie konstrukcją nowszej serii 200, ale zachowuje ciągłość rozwoju: klasyczny układ AK oraz kaliber 7,62 mm × 39.
i
Polecany artykuł:
