Irański arsenał rakietowy. Nowe dane wywiadu podważają sukces USA?

Amerykański wywiad oraz izraelskie służby alarmują, że Iran dysponuje znacznie większym arsenałem rakiet balistycznych, niż sugerowała administracja Donalda Trumpa. Według doniesień Wall Street Journal i Bloomberga, Teheran posiada od 1,5 tys. do 2,5 tys. rakiet balistycznych, co stoi w wyraźnej sprzeczności z niedawnymi oświadczeniami sekretarza obrony USA, Pete'a Hegsetha, o zniszczeniu irańskiego potencjału militarnego. Nowe dane wywierają presję na Stany Zjednoczone w kontekście ewentualnych działań wojennych, wskazując na utrzymanie przez Iran znaczących zdolności militarnych.

  • Amerykański i izraelski wywiad alarmuje, że Iran posiada znacznie większy arsenał rakiet balistycznych (1,5 tys. do 2,5 tys. pocisków), niż deklarowała administracja Donalda Trumpa.
  • Nowe dane podważają wcześniejsze twierdzenia o zniszczeniu irańskiego potencjału militarnego i wskazują, że Teheran aktywnie odbudowuje swój arsenał, produkując do 50 rakiet miesięcznie.
  • Pomimo wcześniejszych ataków USA i Izraela, Iran zachował znaczące zdolności militarne, co stawia administrację Trumpa pod presją w kontekście dalszych działań wojennych.
  • Kluczowym strategicznym pytaniem jest tempo, w jakim Iran odbuduje pełny łańcuch produkcyjny i rozszerzy arsenał, potencjalnie pozyskując komponenty z Chin, Rosji czy Korei Północnej.

Najnowsze raporty wywiadu amerykańskiego, cytowane w niedzielę przez „Wall Street Journal”, rzucają nowe światło na rzeczywisty stan irańskiego arsenału rakiet balistycznych. Przedstawiciele wywiadu wskazują, że Iran posiada od 1,5 tys. do 2,5 tys. tego typu pocisków. Te ustalenia znacząco podważają wcześniejsze deklaracje administracji Donalda Trumpa, które sugerowały skuteczne zniszczenie irańskiego potencjału militarnego. Choć rozmówcy gazety zaznaczyli, że dokładne szacunki są obarczone pewną niepewnością – głównie ze względu na trudności w ocenie, ile rakiet jest gotowych do natychmiastowego wystrzelenia, a ile znajduje się w magazynach – zgodność co do znaczących zdolności Iranu jest niezaprzeczalna.

Zarówno Wall Street Journal, jak i inne źródła, podkreślają, że Iran zachował znaczne możliwości do atakowania celów amerykańskich i sojuszniczych, co staje się kluczowe w przypadku wznowienia konfliktu. Te informacje nabierają szczególnego znaczenia w kontekście wcześniejszych oświadczeń. Egipski portal Ahram Online zwrócił uwagę, że oceny wywiadu kontrastują z wtorkową wypowiedzią sekretarza obrony USA, Pete'a Hegsetha. Hegseth ogłosił wówczas, że irański przemysł zbrojeniowy został „zniszczony”, a działania USA przeciwko Iranowi nazwał „historycznym zwycięstwem militarnym pod każdym względem”. Według ocen amerykańskich z kwietnia ponad 80 procent obiektów produkujących rakiety i silniki na paliwo stałe uległo uszkodzeniu, a niemal wszystkie znane naziemne fabryki dronów jednorazowych i ich komponentów zostały trafione. Nowe dane wskazują, że takie stwierdzenia mogły być przedwczesne lub opierały się na niepełnych informacjach.

Odbudowa potencjału: Skąd Iran bierze nowe rakiety?

Pomimo deklaracji o zniszczeniu irańskiego potencjału zbrojeniowego, informacje z różnych źródeł sugerują, że Teheran aktywnie odbudowuje i wzmacnia swój arsenał. Według „WSJ”, Iran odtwarza swoje siły, wykorzystując wcześniej zgromadzone komponenty. „Odbudowują siły, ponownie się zbroją” – powiedział gazecie izraelski urzędnik, co potwierdza obawy regionu. Izraelskie władze również szacują, że Teheran dysponuje ponad 1,5 tys. rakiet balistycznych, co zbiega się z danymi wywiadu amerykańskiego.

Agencja Bloomberg podała we wtorek, powołując się na zachodniego urzędnika, że dane wywiadowcze wskazują na posiadanie przez Teheran co najmniej 1700 rakiet balistycznych. Co więcej, Iran ma produkować do 50 kolejnych pocisków miesięcznie. To świadczy o ciągłej zdolności produkcyjnej i strategicznym dążeniu do utrzymania, a nawet rozbudowy, swojego potencjału militarnego. Takie tempo produkcji sugeruje, że Iran nie tylko uzupełnia ewentualne straty, ale również systematycznie zwiększa swoją siłę odstraszania w regionie. To stawia pod znakiem zapytania skuteczność dotychczasowych działań mających na celu osłabienie irańskiego przemysłu zbrojeniowego. Izraelskie media zwracają uwagę, że choć Iran kontynuuje odbudowę arsenału, to w wolniejszym tempie niż przed wojną, i wykorzystując głównie wcześniej zgromadzone komponenty, a także dysponuje dużą liczbą dronów i rakiet krótkiego zasięgu.

W kwietniu The Wall Street Journal poinformował, że Iran nadal posiada w podziemnych bazach tysiące pocisków balistycznych krótkiego i średniego zasięgu. Ataki USA i Izraela doprowadziły do ​​zawalenia się wejść do tych obiektów, ale późniejsze zdjęcia satelitarne wykazały, że Iran odkopał i ponownie otworzył dostęp do niektórych z nich. Według izraelskich urzędników, pociski przechowywane w podziemnych obiektach prawdopodobnie przetrwały nienaruszone. We wrześniu The Wall Street Journal  poinformował, że Iran wznowił produkcję pocisków balistycznych, wykorzystując gotowe komponenty zgromadzone przed atakami.

Według analizy Alma Research and Education Center, autorstwa Yaakova Lappina bazujący na ocenach izraelskich, Iran dysponuje obecnie ponad 1700 takimi rakietami, czyli o około 800 mniej niż szacowane 2500 w przeddzień operacji „Roaring Lion”. Spadek ten nie odzwierciedla jednak wyłącznie zniszczeń, ponieważ w czasie wojny Iran wystrzelił około 650 rakiet, a po jej zakończeniu kontynuował ograniczoną produkcję i montaż.

Autor analizy wyróżnia trzy główne okresy. Do czerwca 2025, w przeddzień „Rising Lion”, izraelskie oceny wskazywały na około 2500 rakiet. W trakcie operacji Iran wystrzelił około 550 rakiet, a Izrael zniszczył według publikowanych szacunków około 1000 kolejnych, na koniec wojny pozostało 1000–1500. Liczba wyrzutni spadła z około 350 do około 100. W okresie od czerwca 2025 do lutego 2026 Iran szybko odbudowywał arsenał, osiągając ponownie około 2500 rakiet. Przy założeniu, że po wojnie było ich około 1500, oznacza to netto około 1000 nowych rakiet w osiem miesięcy, czyli średnio około 125 miesięcznie, choć autor podkreśla, że nie jest to czysta stopa produkcji, lecz wypadkowa montażu, przywracania gotowości i aktualizacji ocen wywiadowczych. Iran stawiał sobie cel rozbudowy do 8000 rakiet do 2027 roku. Trzeci okres, od lutego do listopada 2026, to skutki „Roaring Lion”: wystrzelenie około 650 rakiet oraz uderzenia izraelsko-amerykańskie w infrastrukturę produkcyjną i magazynową, po których szacowany zapas wynosi ponad 1700.

Jim Lamson, były analityk CIA i badacz z King’s College London w analizie na War on the Rocks wskazuje, że uderzenia z 2024, 2025 i zwłaszcza 2026 roku spowodowały poważne uszkodzenia irańskiego przemysłu rakietowego i bezzałogowego oraz szerszej bazy badawczo-przemysłowej obronnej. Ataki objęły ponad 40 miejsc związanych z rakietami balistycznymi, prawie 20 z rakietami manewrującymi i ponad 20 z dronami, a także dziesiątki innych obiektów. Skupiały się na wąskich gardłach jak systemach naprowadzania, napędzie, głowicach, kadłubach, wyrzutniach i montażu końcowym oraz na uniwersytetach i obiektach dual-use produkujących materiały strategiczne, takie jak włókno węglowe, stal czy aluminium.

W efekcie znacznie osłabiono zdolności do prac rozwojowych, produkcji i zaopatrzenia w sektorze lotniczo-kosmicznym. Uderzenia obniżyły możliwości uzupełniania arsenału istniejącymi typami, a także wprowadzania ulepszeń. Zniszczono łańcuchy dostaw krajowych dostawców komponentów i materiałów.

Yaakov Lappin z kolei w swojej analizie zaznacza, że dane z różnych okresów nie zawsze są bezpośrednio porównywalne, bo odnoszą się czasem do wszystkich rakiet balistycznych, a czasem tylko do tych zdolnych dosięgnąć Izraela, a ponadto oceny wywiadowcze bywają aktualizowane. Już w 2022 roku były dowódca CENTCOM Kenneth McKenzie szacował całkowity irański arsenał balistyczny na ponad 3000, ale dotyczyło to rakiet o różnych zasięgach. W 2024 roku Iran przeprowadził dwa bezpośrednie ataki rakietowe na Izrael (ponad 120 rakiet w kwietniu i ponad 180 w październiku), a izraelski atak z 26 października uszkodził m.in. infrastrukturę mieszania paliwa stałego w Parchin i Khojir. Bloomberg Economics szacuje, że irańskie ataki pochłonęły co najmniej 1000 amerykańskich pocisków przechwytujących Patriot PAC-3.

Kluczowy wniosek brzmi, że obie operacje znacząco uszkodziły arsenał, infrastrukturę produkcyjną i sieć wyrzutni, lecz nie wyeliminowały zagrożenia balistycznego ani zdolności do odbudowy. Według danych IDF zdolność do końcowego montażu rakiet pozostała na wysokim poziomie, natomiast wcześniejsze etapy łańcucha produkcyjnego – surowce, komponenty silników i głowice – funkcjonują na niskim poziomie. Publiczne informacje pozwalają ocenić kierunek odbudowy, lecz nie dają wiarygodnej stopy miesięcznej produkcji - zwraca się uwagę. Główne pytanie strategiczne dotyczy więc nie tylko obecnej liczby rakiet, lecz tempa, w jakim Teheran zdoła odtworzyć pełny łańcuch produkcyjny i ponownie rozszerzyć arsenał.

Przywołany już Jim Lamson zwraca także uwagę, że Iran może też kupować kompletne systemy od Rosji (drony) czy Chin (np. naddźwiękowe rakiety przeciwokrętowe), ewentualnie Korei Północnej, co jednak nie wspiera polityki samowystarczalności. Według niego Iran będzie musiał intensywnie pozyskiwać z zagranicy (głównie Chin, Rosji, ewentualnie Korei Północnej oraz poprzez sieci nielegalne) części, materiały, podzespoły i sprzęt produkcyjny. Przemysł będzie zmuszony do rewizji „list materiałów” dla każdej linii produkcyjnej i podejmowania decyzji „wyprodukować czy kupić”, co przy ograniczonych zasobach może prowadzić do priorytetyzacji tylko najważniejszych systemów i reorganizacji przemysłu. Wyzwania obejmują sankcje, kontrole eksportowe, możliwą izraelską kampanię sabotażu, trudności w ukrywaniu nowych obiektów, ryzyko przenoszenia niebezpiecznych procesów pod ziemię, rosnącą podatność na zakłócenia dostaw oraz groźbę wznowienia ataków wojskowych czy to punktowych, czy większych operacji.

Dylemat administracji Trumpa: Co dalej z Iranem?

Stan irańskiego arsenału jest jednym z kluczowych czynników branych pod uwagę przez administrację Donalda Trumpa przy rozważaniu ewentualnego wznowienia ataków. Prezydent USA miał ostatnio sygnalizować swoim doradcom, że może wstrzymać się z uderzeniem, pod warunkiem, że Iran oraz wspierani przez niego jemeńscy Huti nie podejmą nowych ataków. Ta ostrożność może wynikać z uświadomienia sobie, że Iran wciąż stanowi poważne zagrożenie i jest w stanie odpowiedzieć na ewentualne działania zbrojne.

Mimo że sojusznicy USA w Zatoce Perskiej nie chcą powrotu do wojny, premier Benjamin Netanyahu naciska na nowe uderzenia, a szef Mosadu odbył w tej sprawie rozmowy w Waszyngtonie. Prezydent Trump z kolei mówił o potrzebie „całkowitego zwycięstwa” i uznawałby utrzymanie się reżimu irańskiego do końca swojej kadencji za porażkę.

Michael Eisenstadt i Farzin Nadimieg z Washington Institute for Near East Policy w analizie z 15 września 2026 roku zwrócili uwagę, że nawet podczas systematycznego niszczenia floty Iran skutecznie zamknął cieśninę Ormuz w marcu, uderzając w zaledwie dwadzieścia tankowców i statków towarowych, a także zakłócił rynki atakami na lądowe obiekty naftowe i petrochemiczne za pomocą niewielkiej liczby przenikających dronów i rakiet. Po drugie, zniszczenie lotnictwa i marynarki prawdopodobnie zmusi Teheran do skoncentrowania skąpych zasobów na znacznie skuteczniejszych zdolnościach rakietowo-dronowych, tak że nawet osłabiona armia pozostanie zagrożeniem dla gospodarki globalnej i porządku regionalnego. Po trzecie, rosnąca zależność od tych niszowych zdolności pogłębi zależności ścieżkowe, które mogą stać się pojedynczym punktem awarii, jeśli Waszyngton i partnerzy opracują i wdrożą jeszcze skuteczniejsze obrony powietrzne i przeciwrakietowe.

Według ich analizy w odbudowie bazy przemysłowo-wojskowej Iran będzie dążył do przywrócenia przynajmniej części przedwojennej mocy produkcyjnej, naprawiając lub kanibalizując uszkodzony sprzęt i narzędzia z zbombardowanych obiektów naziemnych i przenosząc je do podziemnych ośrodków badawczo-produkcyjnych, a braki uzupełniając poprzez odporne sieci nielegalnego zaopatrzenia w Chinach i gdzie indziej. Wojna skonsolidowała dominację Korpusu, usprawniła procesy decyzyjne i przyspieszyła produkcję rakiet balistycznych i manewrujących oraz dronów. Iran będzie zwiększać zasięg, celność i niezawodność rakiet, doskonalić taktyki saturacji, głowice kasetowe i zdolności przeciwokrętowe, a także wprowadzać wabiki czy środki walki elektronicznej. W przypadku dronów przyspieszy produkcję FPV i amunicji krążącej, rozwijać roje autonomiczne z AI oraz głowice zoptymalizowane pod infrastrukturę krytyczną.

W kwestii jądrowej zwolennicy opowiadający się za agresywniejszym dążeniem do broni mogą czuć się usprawiedliwieni, ale zwolennicy kontynuacji mają silniejsze argumenty, ponieważ próba przełomu niemal na pewno wywołałaby kolejne uderzenia. Teheran prawdopodobnie zachowa opcję jądrową, odbudowując zdolności konwencjonalne bez przekraczania czerwonych linii, choć odbudowana siła rakietowo-dronowa i dźwignia nad Ormuzem mogą zmniejszyć pilność pozyskania bomby.

W rekomendacjach politycznych autorzy podkreślają, że ekstremalna zależność od rakiet i dronów jest potencjalną podatnością. Polityka amerykańska powinna przeciwdziałać odbudowie poprzez agresywne zakłócanie łańcuchów dostaw (rozszerzenie sankcji wtórnych i kontroli eksportowych na firmy dostarczające narzędzia, prekursory paliwa stałego, komponenty naprowadzania i kompozyty, głównie z Chin i Hongkongu, oraz węzły finansowe i logistyczne), rozwiązania kinetyczne (wykrywanie i niszczenie powstających węzłów produkcyjnych i obiektów podziemnych), wzmocnienie obrony morskiej i lądowej (szybkie wdrożenie bezzałogowych pojazdów z systemami przeciwdronowymi i obrony bezpośredniej, by chronić eksport ropy i infrastrukturę) oraz warunkowość (uzależnienie ewentualnego złagodzenia sankcji od weryfikowalnych ograniczeń produkcji rakiet i systemów bezzałogowych).

Nowe dane wywiadowcze stawiają administrację Trumpa w trudnej sytuacji, ponieważ muszą oni zweryfikować swoje wcześniejsze oceny i plany strategiczne. Utrzymanie tak dużego arsenału rakiet balistycznych przez Iran oznacza, że wszelkie decyzje dotyczące przyszłych działań militarnych muszą być podejmowane z uwzględnieniem pełnego zakresu irańskich zdolności.

GEN. KOMORNICKI: USA I TRUMP SKOMPROMITOWALI SIĘ W IRANIE! | Super Ring