Turcja: Izrael o destabilizuje region. Izrael: Turcja to „papierowy tygrys”

• Dlaczego Izrael oficjalnie wyklucza konflikt z Turcją, traktując ją jednocześnie jako zagrożenie?

• Dlaczego Ankara odmawia uznania Hezbollahu za organizację terrorystyczną?

• Czym dokładnie jest izraelska „architektura powstrzymywania” budowana z Grecją i Cyprem?

Izrael oficjalnie nie traktuje konfliktu z Turcją jako realnego scenariusza

Generalizując: Izrael uważa Turcję za aktywnego destabilizatora regionu i potencjalnego przeciwnika militarnego. Turecka aktywność jest poważnym zagrożeniem dla stabilności regionalnej i bezpieczeństwa interesów Izraela. Izrael, pod obecnym przywództwem, uważa, że Turcja kreuje się na lidera świata muzułmańskiego, czemu ma służyć jej opozycyjna postawa wobec państwa żydowskiego.

Ankara nie ma dobrego zadania o państwie izraelskim i jego kierownictwie politycznym. Prezydent Recep Erdoğan wielokrotnie oskarżał izraelskie władze o prowadzenie polityki, która „pcha region w kierunku katastrofy”. Uczestnictwo Izraela, wespół z USA, w ataku na Iran, tylko cementuje turecki punkt widzenia. W tureckiej ocenie Izrael prowadzi działania militarne w Strefie Gazy, w Iranie i w Libanie nie tylko z dbałości o bezpieczeństwo państwa. Turcja zarzuca Izraelowi, że tymi wojnami realizuje także cele natury ideologicznej, przede wszystkim ideą ekspansji terytorialnej wynikającą z biblijnej filozofii tzw. ziemi obiecanej. A to ma, w tureckiej interpretacji geopolitycznej rzeczywistości, skutkować łamaniem prawa międzynarodowego i niszczeniem regionalnego porządku. Potwierdzać ten pogląd ma konflikt amerykańsko-izraelski z Iranem, który Ankara – członek NATO, drugi po USA pod względem konwencjonalnego militarnego potencjału – określa jako „bezsensowną, bezprawną i głęboko błędną wojnę”.

Jak Turcja Izraelowi, tak Izrael Turcji – trwa szermierka na słowa

Izrael ripostuje ostro i nie kamufluje swojego stanowiska na dyplomatyczne sposoby. Celuje w prezydenta Turcji, oskarżając go o hipokryzję. Odpierając ataki przeciwnika, wskazuje, że gdy ten zarzuca Izraelowi zbrodnie wojenne, nie pamięta o „masakrowaniu własnych obywateli kurdyjskich”. Rzecz w tym, że od wiosny 2025 r. w Turcji nie dochodzi do walk z Kurdami, a więc i nie ma już „masakrowania własnych obywateli kurdyjskich”. Nieważne; ważne, że przekaz poszedł w świat, a w świecie mało kto z tzw. zwykłych ludzi ma pojęcie o wieloletnim konflikcie Turków i Kurdów.

Druga riposta. Izrael widzi, że Turcja ma inspiracje do tego, by na geopolitycznej szachownicy nie pełnić roli pionka. W kontrze stara się wykazać, że Turcja jest „papierowym tygrysem”, jak to określił ją minister obrony Israel Katz. A stało się to po tym, jak na terytorium Turcji, na samym początku wojny w 2026 r., spadły irańskie rakiety, a Turcja miała nie zareagować na taki incydent. I znów: trochę prawdy, trochę – można to tak określić – politycznych interpretacji rzeczywistości na własny użytek. Otóż Ankara zareagowała. Wysłała do Teheranu bardzo ostre ostrzeżenie dyplomatyczne, określając incydent jako „niedopuszczalne naruszenie suwerenności terytorialnej”. Iran grzecznie przeprosił, stwierdzając, że rakiety pomyliły drogę do pierwotnych celów. Notabene spadły na bezludny obszar, co nie usprawiedliwia w niczym Irańczyków.

W ocenie Izraela Turcja odgrywa rolę „neutralnego gracza”

Na tureckie zarzuty o imperialnych aspiracjach Izraela, tenże jeszcze tak zaripostował. 12 kwietnia b. premier Izraela (2021–2022) Naftali Bennett wygłosił mowę w Instytucie Studiów nad Bezpieczeństwem Narodowym (INSS – The Institute for National Security Studies). To niezależny think tank afiliowany przy Uniwersytecie w Tel Awiwie. I rzekł tam – należy zakładać, że za przyzwoleniem obecnego premiera Izraela:

„Musimy przestać łudzić się, że Ankara jest członkiem obozu stabilności. Turcja Erdoğana świadomie porzuciła ścieżkę partnerstwa na rzecz aktywnego wspierania terroru. W naszych dzisiejszych kalkulacjach strategicznych Turcja przestała być NATO-wskim sojusznikiem, a stała się zagrożeniem regionalnym o skali porównywalnej do zagrożenia ze strony Iranu. Jeśli Iran jest mózgiem tej osi destabilizacji, Turcja staje się jej głównym zapleczem logistycznym i politycznym. Izrael nie może dłużej tolerować traktowania nas jak wroga przez kraj, który udaje neutralnego gracza”.

Proszę zwrócić uwagę na to, że Turcja jest oskarżana o bycie poplecznikiem, sponsorem terroryzmu. I tu Izrael ma rację – albo jej nie ma. Zależy od tego, czy daną organizację uznaje się za terrorystyczną, czy też nie. Wydaje się, że taką solidną drzazgą w relacjach turecko-izraelskich jest to, że dla Izraela proirański Hezbollah to ugrupowanie, bez dwóch zdań, terrorystyczne, a dla Turcji jest organizacją ruchu oporu wobec procesu izraelskiej dominacji w Libanie

W maju 2025 r. ówczesny rzecznik MSZ Burak Akçapar, występując w tureckim parlamencie, stwierdził jasno i bez ogródek:

„Nie uznajemy Hezbollahu za organizację terrorystyczną, ponieważ jest on elementem libańskiego systemu politycznego i ważnym aktorem w lokalnym oporze przeciwko okupacji. Nasza definicja terroryzmu nie jest tożsama z definicją narzucaną przez niektóre państwa zachodnie”.

To fundamentalna różnica poglądów między Turcją a Izraelem. Tak samo jak między kapitalizmem a komunizmem. Oficjalnie obie strony szermują słowami, jednocześnie – należy założyć z dużą dozą prawdopodobieństwa graniczącą z pewnością – przygotowują się do ewentualnej konfrontacji.

Jak to powiadają: przezorny zawsze ubezpieczony. Izrael zabiega o wsparcie Grecji i Cypru, wspomagając te państwa wojskową pomocą technologiczną. W przekazach geopolitycznych takie działania („wróg mojego wroga…” itd.) określa się jako budowę architektury powstrzymywania przed tureckimi aspiracjami zarządzania zachodnią częścią Morza Śródziemnego.

Turcja nie kopiuje podobnego rozwiązania, tylko prowadzi politykę długofalową – i to nie od wczoraj – współpracy z państwami muzułmańskimi regionu. I w ramach wojny informacyjnej na argumenty i kontrargumenty głosi, że izraelskie zamiary jej izolowania poprzez zbliżenie z Grecją i Cyprem świadczą o tym, że Tel Awiw chce przenieść konflikt na terytorium NATO. A w przeszłości było już tak, że te państwa NATO-wskie prowadziły między sobą małe wojenki – albo (jak kto woli) działa kinetyczne w ograniczonym wymiarze...