Generałowie, dowódcy Wojska Polskiego
Gen. broni Mirosław Różański (1962–2026). Jeden z najbardziej wyrazistych i wpływowych dowódców współczesnego Wojska Polskiego. Służbę wojskową rozpoczął w jednostkach pancernych i zmechanizowanych. Dowodził m.in. 17. Wielkopolską Brygadą Zmechanizowaną oraz 11. Lubuską Dywizją Kawalerii Pancernej. Podczas misji w Iraku (VIII zmiana PKW) stał na czele Brygadowej Grupy Bojowej. W latach 2015–2017 pełnił funkcję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, kładąc duży nacisk na nowoczesne szkolenie, manewrowość i integrację wojsk w ramach NATO. Po przejściu do rezerwy założył fundację Stratpoints, a od 2023 r. zasiadał w Senacie XI kadencji, kierując Komisją Obrony Narodowej.
Gen. dyw. Jan Kuriata (1931–2026). Wieloletni oficer i dowódca o bogatej karierze w strukturach operacyjnych i administracji obronnej. W latach 80. dowodził Śląskim Okręgiem Wojskowym, a w okresie transformacji ustrojowej pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej, odpowiadając za sprawy uzbrojenia i infrastruktury. Aktywnie uczestniczył w pracach Klubu Generałów i Admirałów RP, koncentrując się na kultywowaniu tradycji oręża polskiego i integracji środowiska wojskowych w stanie spoczynku.
Gen. bryg. Stanisław Świtalski (1936–2026). Generał brygady Wojska Polskiego, inżynier wojskowy. Przez dekady związany z pionem technicznym i zabezpieczeniem materiałowo-technicznym sił zbrojnych. Jego działalność koncentrowała się na wdrażaniu systemów uzbrojenia, standaryzacji technicznej oraz logistyce wojsk lądowych.
Weterani Września 1939 r. i Polskiego Państwa Podziemnego
Kpt. Tadeusz Lutak „Pancerz” (1917–2026). W chwili śmierci miał 109 lat i był jednym z najstarszych żyjących kombatantów w Polsce. Kampanię wrześniową 1939 r. przeszedł w szeregach 2. Batalionu Pancernego w Przemyślu. Po klęsce wrześniowej wstąpił do konspiracji (ZWZ-AK) na Podkarpaciu, gdzie służył w komórkach wywiadu i dywersji. Brał udział w akcjach małego sabotażu i zdobywaniu broni. Po wojnie pozostawał aktywnym świadkiem historii polskiego oręża.
Wanda Traczyk-Stawska „Pączek” (1927–2026). Żołnierz Armii Krajowej, strzelec i łączniczka podczas Powstania Warszawskiego. Służyła w Oddziale Osłonowym Wojskowych Zakładów Wydawniczych (WZW), walcząc m.in. w rejonie Śródmieścia i Powiśla z pistoletem maszynowym Błyskawica. Po kapitulacji powstania trafiła do niemieckich obozów jenieckich, m.in. Stalagu IV B w Zeithain. Przez kolejne dekady walczyła o zachowanie pamięci o żołnierzach powstania, a także o godne upamiętnienie i właściwą opiekę nad Cmentarzem Powstańców Warszawy na Woli.
Krystyna Mikołajczyk „Kali” (1927–2026). Uczestniczka Powstania Warszawskiego, żołnierz legendarnego harcerskiego batalionu AK „Parasol”. Pełniła funkcje łączniczki i sanitariuszki, uczestnicząc w krwawych walkach batalionu na Woli, w rejonie cmentarzy wyznaniowych oraz na Czerniakowie. Po wojnie angażowała się w utrwalanie relacji świadków i kultywowanie tradycji Szarych Szeregów.
Edward Ciupak „Mały” (1928–2026). Żołnierz Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych oraz powojennego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość na Lubelszczyźnie. Walczył w oddziałach partyzanckich przeciwko okupantowi niemieckiemu, a następnie uczestniczył w działalności antykomunistycznego podziemia niepodległościowego. Za swoją działalność został aresztowany przez aparat bezpieczeństwa PRL i więziony w okresie stalinowskim.
Marek Dunin-Wąsowicz (1926–2026). Harcerz konspiracyjnych Szarych Szeregów, żołnierz AK i publicysta. W czasie okupacji angażował się w pomoc ludności żydowskiej i działalność podziemną, za co został aresztowany przez Gestapo i osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym KL Stutthof. Przeżył ewakuację obozu, zwaną marszem śmierci. Po wojnie pracował jako dziennikarz, zajmując się tematyką obozową i martyrologią polskich więźniów...
