Spis treści
ATACMS użyte przeciw irańskim celom morskim
Podczas konferencji prasowej - 13 marca - przedstawiciele Pentagonu poinformowali o bojowym użyciu pocisków balistycznych krótkiego zasięgu MGM‑140 ATACMS przeciw irańskim jednostkom nawodnym i okrętowi podwodnemu. Pociski wystrzelono z wyrzutni M142 HIMARS rozmieszczonych w państwach po zachodniej stronie Zatoki Perskiej, a celem były obiekty irańskiej marynarki w portach i ich rejonach podejściowych.
Dowódca komponentu lądowego operacji pk. "Epic Fury" gen. John Caine podkreślił, że była to pierwsza w historii sytuacja, w której amerykańskie wojska lądowe wykorzystały ATACMS do zatopienia kilku okrętów, w tym jednego okrętu podwodnego. Równocześnie resort obrony potwierdził, że był to także debiut bojowy nowego pocisku balistycznego PrSM (Precision Strike Missile), używanego obok ATACMS do rażenia celów lądowych i morskich na terytorium Iranu.
Cel stacjonarny?
Dostępne dane techniczne wskazują, że użyte w operacji pk. "Epic Fury" wersje ATACMS nie posiadają zdolności zwalczania celów ruchomych na morzu. Oznacza to, że irański okręt podwodny został trafiony podczas postoju w porcie lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie, gdzie jego pozycja mogła zostać wcześniej dokładnie rozpoznana i zweryfikowana.
Serwis „The War Zone” poinformował, że jednym z prawdopodobnych miejsc uderzenia był port Bandar Abbas, główna baza irańskiej marynarki wojennej w rejonie Cieśniny Ormuz. Na zdjęciach satelitarnych z pierwszej połowy marca ma być widoczny okręt typu Kilo (proj. 877EKM), leżący przechylony przy nabrzeżu po wcześniejszych nalotach i uderzeniach rakietowych w infrastrukturę portową. Pentagon nie potwierdził jednak oficjalnie typu zatopionej jednostki, wskazując jedynie, że w grę wchodzić mógł zarówno okręt proj. 877EKM, jak i typ Fateh lub mniejszy Ghadir.
Polecany artykuł:
Cios w irańską flotę w ramach operacji pk. "Epic Fury"
Uderzenia z użyciem ATACMS i PrSM były elementem szerzej zakrojonej operacji pk. "Epic Fury", prowadzonej przez USA przeciw Iranowi od końca lutego. Według analiz ośrodków eksperckich, w tym CSIS, amerykańsko‑sojusznicza kampania miała na celu szybkie obezwładnienie irańskiej marynarki oraz zdolności do zakłócania żeglugi w rejonie Zatoki Perskiej i Cieśniny Ormuz.
W pierwszych dniach działań siły USA zgłaszały zatopienie lub ciężkie uszkodzenie kilkunastu jednostek irańskiej marynarki, w tym okrętu klasy korweta, jednostek stawiających miny, okrętów‑baz i roju mniejszych jednostek. Dowódca amerykańskich sił morskich na Bliskim Wschodzie w publicznych wypowiedziach oceniał, że po serii zmasowanych uderzeń – przy użyciu lotnictwa, dronów, pocisków manewrujących oraz rakiet balistycznych – praktycznie żadna jednostka irańskiej marynarki nie utrzymywała się już na morzu w rejonie Zatoki Perskiej, Cieśniny Ormuz i Zatoki Omańskiej.
